ekavbanner1.jpg.jpg

Anna Laudel’de Algoritmaların Biçimlendirdiği Bedenler ve Göçün Hafızası

ArtNews

3 saat önce

Ardan Özmenoğlu’nun “Beni Yeniden Kodla” ve Bilal Hakan Karakaya’nın “Görünmezlerin Bavulu” başlıklı kişisel sergileri, 3 Ocak 2027’ye kadar Anna Laudel İstanbul’da ziyaret edilebilir. Özmenoğlu, algoritmaların yüzü ve bedeni nasıl biçimlendirdiğine bakarken Karakaya, Türkiye’den Almanya’ya göçün aile hafızasında bıraktığı izleri heykellerine taşıyor.

Anna Laudel İstanbul’da 14 Kasım’da açılan iki sergi, kimliğin nasıl şekillendiği sorusuna farklı deneyimlerden yaklaşıyor. Ardan Özmenoğlu, özgün baskı pratiğinde rastlantının ve insan müdahalesinin bıraktığı izlerden yola çıkarak yapay zekâ çağında bir görüntüyü özgün kılan şeyin ne olduğunu soruyor. Bilal Hakan Karakaya ise bir bavulun içine sığanlarla geride kalanlar arasındaki ilişkiyi, göç deneyiminin kuşaklar boyunca nasıl hatırlandığı üzerinden ele alıyor.

Ardan Özmenoğlu Baskının İzinden Algoritmalara Bakıyor

Görüntülerin saniyeler içinde üretilebildiği ve dönüştürülebildiği bir dönemde “Beni Yeniden Kodla”, baskının fiziksel sürecine dönüyor. Özmenoğlu’nun pratiğinde gündelik nesneler mürekkeple buluşuyor. Tekrar ve katmanlama, yüzeyde her baskıda değişen izler bırakıyor. Hata ve tesadüf de sonucun bir parçası hâline geliyor. Baskı sürecinde ortaya çıkan bu farklılıklar, sanatçının müdahalesinin nerede başladığı ve bir görüntünün özgünlüğünü neyin belirlediği sorularına zemin hazırlıyor.

Özmenoğlu bu sorgulamayı kadın bedeni ve kimliğine taşıyor. Bir yüzü ya da bedeni yeniden biçimlendirebilen yapay zekâ araçları, kişinin kendini nasıl göstermek istediğiyle nasıl görünmesinin beklendiği arasındaki ilişkiyi gündeme getiriyor. Serginin başlığındaki “yeniden kodlama” çağrısı da buradan hareketle başka bir soru açıyor. Kendimize ait olduğunu düşündüğümüz bir görüntüde toplumsal güzellik ölçütlerinin ve algoritmaların payı ne kadar?

Bilal Hakan Karakaya Göçün Aile Hafızasındaki İzlerini Sürüyor

“Görünmezlerin Bavulu”, 2025’te Düsseldorf’ta gerçekleşen serginin ardından İstanbul’da yeni bir eser seçkisiyle sunuluyor. Karakaya, 1960’larda Türkiye’den Almanya’ya uzanan göçün “Valiz Çocukları” olarak anılan kuşaktaki karşılığından yola çıkıyor. Yerinden edilme, yabancılaşma ve aidiyet arayışı, aile içinde aktarılan hikâyeler ve geride bırakılan yerlerle yıllar içinde değişen bağlar üzerinden ele alınıyor. 

Karakaya’nın heykellerinde bavul, yeni bir hayata başlarken yanımıza aldıklarımız kadar geride bıraktıklarımızı da düşündürüyor. Sanatçı, cam, metal, granül ve bronzla çalışırken farklı yüzey ve formlar aracılığıyla gündelik nesnelerin geçmişle kurduğumuz ilişkideki yerini araştırıyor. Serginin odağında, bir yerden ayrılma anından sonra da süren bir deneyim var. Göçün izleri, hatırlayanlar kadar o hikâyeleri ailelerinden dinleyenlerin de aidiyet duygusunu biçimlendiriyor.



En Çok Okunanlar

Bizi Whatsapp'ta takip edin